Dalej widoki robią się już bardziej alpejskie, a szlak prowadzi do Rybiego Jeziora (Рибното езеро), po czym zaczyna się wyraźniejsze podejście. Po drodze mijam kolejne jeziora – Trójlistne (Трилистника) i Bliźniaki (Близнака), które są największe powierzchniowo i szeroko rozlewają się między zboczami. Ten fragment jest już bardziej kamienisty, a widoki otwierają się coraz szerzej na całą dolinę Riły. Tu zaczynają się naprawdę spektakularne panoramy.

Powyżej 2200 metrów pojawia się Nerka (Бъбрека) – jedno z najbardziej charakterystycznych jezior, o wyraźnym kształcie i intensywnym kolorze, szczególnie w słońcu. Dalej szlak prowadzi do Oka (Окото) – głębokiego, niemal hipnotyzującego zbiornika. Ten odcinek jest już bardziej wymagający: podejście jest strome, robi się chłodniej i bardziej wietrznie, a krajobraz nabiera surowego, niemal księżycowego charakteru.

Ostatni odcinek jest najbardziej wymagający i prowadzi do Łzy (Сълзата), najwyżej położonego jeziora, które często znika w chmurach lub gęstej mgle. W moim przypadku właśnie tak było – ostatnie jezioro pozostało poza zasięgiem wzroku, ukryte w białej zasłonie.

Powrót tą samą drogą to nie było tylko „zejście” tylko spokojne domykanie pętli. Te same jeziora wyglądają inaczej, światło się zmienia, a zmęczenie miesza się z satysfakcją.

Cała trasa zajęła mi około 5 godzin spokojnego marszu z przerwami na odpoczynek i podziwianie widoków. Dystans nie jest duży (ok. 6–8 km), ale przewyższenia i wysokość sprawiają, że to zdecydowanie nie jest łatwa, spacerowa trasa.